همانطوریکه در مورد خواص قیر توضیح داده شد یکی از خواص قیر ترک نخوردن آن در مقابل نیروهای وارده می باشد. با توجه به اینکه کلیه عناصر در مقابل سرماهای شدیدتر و شکننده تر می شوند لذا خواص قیری که در مکانهای سردسیر کشور مانند همدان مصرف می شود با قیری که در نواحی گرم مصرف میشود باید متفاوت باشد بدین لحاظ روی قیرها آزمایش شکنندگی انجام می شود تا در مکانهای سردسیر از قیری استفاده شود که دارای خاصیت شکنندگی کمتری می باشد.
برای انجام این آزمایش قیر مورد آزمایش را روی صفحه ای فلزی که فنری است می مالند ابعاد این صفحه در حدود 2 سانتیمتر در 4 سانتیمتر و کلفتی قیری که روی آن می مالند در

حدود 1/5میلیمتر می باشد،این صفحه را به دستگاهی وصل می کنند که بتواند بطور یکنواخت آن را خم و راست نماید. آنگاه کلیه دستگاه را درون آبی قرار میدهند که امکان سرد کردن آن موجود باشد و در درون آب دماسنجی که با ته ظرف چند میلیمتر فاصله داشته باشد قرار می دهند و آب درون دستگاه را به آهستگی سرد می کنند. بطوریکه تقریبا در هر دقیقه یک درجه حرارت آن کاهش پیدا کند و از حرارت 10 درجه سانتیگراد به بالای صفر صفحه قیر اندود را خم و راست میکنند درجه حرارتی که روی قیر مورد آزمایش ترک ایجاد گردد آن درجه حرارت را درجه شکستن قیر میگویند. آزمایش را چند بار تکرار می کنند و معدل درجه حرارت بدست آمده را بعنوان درجه شکستن قیر مورد آزمایش گزارش می نمایند.