بررسی‌های باستان‌شناسی و پژوهش‌های مختلف در محوطه باستانی تخت جمشید نشان می‌دهد كه مهندسان هخامنشی 2500 سال پیش برای عایق‌بندی بخش‌های مختلف بناهای خود از قیر استفاده می‌كردند.

محوطه باستانی تخت جمشید مجموعه‌ای كامل از سازه‌ها و بقایای مربوط به دوره هخامنشی است كه در زمان داریوش اول و در سال 518 پیش از میلاد ساخته شده است. این مجموعه شامل تخت جمشید، حصارها، كاخ‌ها، بخش‌های خدماتی، نظام‌های آبرسانی و بخش‌های دیگری است.

در سال‌های متمادی گذشته باستان‌شناسان در جریان كاوش و بررسی محوطه تخت جمشید با بررسی دقیق مصالح به كار رفته در تخت جمشید متوجه شدند، ایرانیان باستان از خشت، سنگ، چوب و فلز برای ساخت تخت جمشید استفاده می‌كردند.»

در جریان كاوش در بخش‌های مختلف و در بین

جرزهای سازه تخت جمشید شامل كف و آب‌ راه‌های زیرزمینی تخت جمشید به آثاری از قیر برخورد كردیم كه نشان می‌دهد مهندسان این سازه از قیر به عنوان عایق استفاده می‌كردند.»

به اعتقاد عسگری این قیر، نقش ایزوگام را برای سازه عظیم هخامنشی داشته‌است. وی یادآور شد: «این مهندسان از قیر سیاه رنگ در این سازه استفاده می‌كردند و آثار این قیر هنوز هم در بخش‌های مختلف تخت جمشید دیده می‌شود.

قیر از نفوذ آب به زیر صفحه تخت جمشید جلوگیری کرده و یكی از عوامل مهم برای حفاظت از محوطه باستانی تخت جمشید در طول 2500 سال بوده است.

مجموعه تاریخی تخت جمشید مهم‌ترین پایتخت حكومت هخامنشی بوده است كه در استان فارس و در نزدیكی شهر شیراز جای گرفته است.